11 Haziran 2019 Salı, 12:47
Serdar TOPRAKTEPE
Serdar TOPRAKTEPE susurluk10@gmail.com Tüm Yazılar

ŞEHRİ ŞEHİR YAPAN…

 

 

Hafta içinde uzun süredir görmediğim bir arkadaşım beni aradı.

İstanbul’dan İzmir’e geçeceğini, geçerken Susurluk’ta mola verip o arada benimle görüşmek istediğini söyledi.

Tamam dedim, kararlaştırdığımız saatte Yasa tesisinde buluştuk.

Sohbet esnasında bir ara, Susurluk’tan defalarca geçmesine rağmen şehir içine hiç girmediğini söyledi.

“Öyleyse gel” dedim, “sana Susurluk’u gezdireyim.”

Arabaya bindik, yolumuz üzerinde gördüklerimi anlatıyorum.

-Soldaki Belediye Binası…

-Şu gördüğün Hükümet Konağı…

-Bak burası hastanemiz…

-Sağdaki benim ilkokulum, Beş Eylül…

-Biraz ötede gördüğün o boş binalar var ya, Askeriyeye ait…

 

İşte o an şunu fark ettim: Neden ben sadece binaları anlatıp duruyordum ki…

Sonra düşündüm.

Beni bu şehre bağlayan şu soğuk duvarlar mıydı?

Susurluk’a olan sevgimi betonlarla mı ifade edecektim?

Başka yerde yaşayamam dediğim Susurluk, benim için sadece binalardan mı ibaretti?

Peki, yaşanmışlıklar neredeydi?

Anılar neredeydi?

Bu şehrin sesi, bu şehrin kokusu, bu şehrin tadı neredeydi?

Ya ruhu neredeydi?

Dahası…

Bu şehrin “insanları” neredeydi?

 

İşte anlatımımda eksik olan insanlardı…

 

Bizden başka herkesin sahip çıktığı, Cemal Süreya’nın “Düşüncenin Şairi” dediği, Türk Şiirinin en güçlü isimlerinden, hemşerimiz Sabri Altınel’in şiirleriydi eksik olan…

Bir fazla öğrenci okutmak için son nefesine kadar çabalayan Zeki Öner’in yazılarıydı eksik olan…

Mücadele etmek için gerekli olanın “bedenimiz” değil, “yüreğimiz” olduğunu hepimize gösteren Hilal Bulut’un (Çınar) hayata bakışıydı eksik olan…

Ayakkabıcı Hüseyin’in, yüzünden eksik etmediği tebessümüyle “piyasa” denen dev çarka elinin emeğiyle direnmesiydi eksik olan…

Hüseyin Bölükoğlu’nun kendine has vurgusuyla söylediği “Merhaba”sıydı eksik olan…

Çınar altında yaz-kış demeden bekleyen, her sabah daha beni karşıdan görürken simidimi hazır eden, Simitçi Emir’in simitleriydi eksik olan…

1952’den beri varlığını sürdüren Aşçı Hilmi’nin, yemeklerinin lezzetiydi eksik olan…

Şeker Fabrikamızın genizlere işleyen pancar küspesinin kokusuydu eksik olan…

Düğünlerimizin, eğlencelerimizin, kurtuluş şenliklerimizin olmazsa olmazlarından müzisyenlerimizin, klarnet sesleriydi eksik olan…

Eksik olan ailemdi, arkadaşlarımdı, dostlarımdı…

Kısacası…

Benim için Susurluk, “inşaatlar”(!) değildi.

Benim için Susurluk, “insanlardı…”

 

Kavafis’in şu mısralarıyla bitireyim yazımı…

Bu şehir arkandan gelecektir.

Sen gene aynı sokaklarda dolaşacaksın,

aynı mahallede kocayacaksın;

aynı evlerde kır düşecek saçlarına.

Dönüp dolaşıp bu şehre geleceksin sonunda.

Başka bir şey umma…

Yorum yazın...

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir

Copyright © 2016 Powered by MOYWEB